Rozdział 1

- Przepraszam. - Powiedział załamanym głosem.
- Nie, to ja przepraszam. - Uśmiechnął się delikatnie, kolejne łzy spływały po jego policzku.
- Uh, Liam. - Wyciągnął drżącą dłoń w moją stronę.
- Demi. - Uścisnęłam jego dłoń i spojrzałam mu w oczy, widać było że coś go dręczy.
- Miło mi.
- Coś się stało? Mogę jakoś pomóc?
- Nikt mi już nie pomoże.. Przepraszam muszę iść. - Szybkim krokiem odszedł, chciałam coś powiedzieć ale nie mogłam. Poszłam do pokoju i stanęłam przy malutkim oknie. Coś w tym chłopaku było nie tak, nie ważne to nie moja sprawa.
- Demi? - Moja matka? We własnej osobie.
- Czego chcesz?
- Nie przywitasz się?
- No okej, HEJ MAMO CO SŁYCHAĆ? Sorry raczej nie.
- Czemu taka jesteś? - Nie rozumiałam jej pytań, niczego nie rozumiałam.
- Jaka?
- Taka zimna, niewdzięczna.
- Może byłabym inna gdybyś była przy mnie, wychowywała mnie, ale nie po co.
- Demi ja..
- Nie tłumacz się.
- Ja chcę powiedzieć że rozwodzę się z twoim ojcem.
- Wow ta informacja zmieniła moje życie.
- Jeśli chcesz możesz przenieść się do niego do Nowego Yorku.
- Po co?
- Nie wiem, zależy to od ciebie. - Wyszła. Tak właśnie wygląda przywitanie z moją matką której nie widziałam od trzech lat. Położyłam się na łóżku, swędziały mnie ręce chciałam użyć mojej przyjaciółki ale nie miałam jej tutaj. Wszystko co dobre zabrali. Przykryłam się kołdrą, chciałam zasnąć by nie myśleć o tym wszystkim.

** Oczami Liama **
Pojechałem do domu, nie można go tak nazwać bez mojej mamy. Naszym domem jest szpital, spędzam tam każdą wolną chwilę, na drugim piętrze w pokoju 74. Chcę być z nią, walczyć o nią. Nie wiadomo czy z tego wyjdzie, nie wiadomo czy dożyje jutra.. Otworzyłem lodówkę w poszukiwaniu jakiegokolwiek pokarmu, - pusto. Trudno, dane mi jest nie jeść. Usiadłem na sofie i włączyłem telewizor w poszukiwaniu czegoś ciekawego..


Jest pierwszy rozdział, mam nadzieję że podoba wam się :) Oczywiście następne rozdziały będą dłuższe <3 x KOMENTARZ = MOTYWACJA <3